Techlosure 
St Andrews Üniversitesi’nden bilim insanları, asit maden drenajının nötralizasyonu sırasında ortaya çıkan CO₂ emisyonlarının bugüne kadar göz ardı edilen devasa bir kaynak olduğunu ortaya koydu. Araştırmaya göre bu emisyonlar, yoğun madencilik bölgelerinde mevcut tahminleri 10 kat aşabiliyor. Bu bulgu, madenciliğin iklim üzerindeki etkisinin sanılandan çok daha derin ve kalıcı olduğunu gösteriyor.
YÜZYILLAR BOYU SÜREN ETKİ
Bir maden kapandıktan sonra bile, yüzeye çıkarılmış sülfür mineralleri oksijen açısından zengin suyla reaksiyona girerek yüzyıllar, hatta binlerce yıl boyunca CO₂ salmaya devam edebiliyor. Yani madenciliğin karbon mirası, yalnızca üretim döneminde değil, sonraki kuşaklara da uzanan bir yük haline geliyor. Bu durum, iklim politikalarında “görünmeyen karbon” kavramının önemini artırıyor.
ARAŞTIRMANIN KAPSAMI
İspanya’nın güneyindeki Rio Tinto bölgesinde 82 aktif ve tarihi maden üzerinde yapılan incelemeler, bu gizli emisyonların boyutunu gözler önüne serdi. Arazi ölçümleri, nehir ve deniz suyu karışımlarının laboratuvar deneyleriyle desteklendi. Sonuçlar, asit maden drenajının nötralizasyonunun bakır üretiminin geleneksel karbon ayak iziyle yarışan miktarda CO₂ saldığını ortaya koydu. Bu, madencilik sonrası süreçlerin iklim hesaplamalarında ne kadar kritik olduğunu kanıtlıyor.
İspanya’nın güneyindeki Rio Tinto’da asit madeni drenajı. Kaynak: Luke Brigstock
NET SIFIR İÇİN BÜYÜK BİR TEHDİT
Araştırmanın başyazarı Dr. Luke Brigstock, bulguları “şok edici” olarak nitelendirdi. Özellikle bakır gibi yeşil teknolojiler için kritik metallerin üretiminde, asit maden drenajı kaynaklı toplam emisyon bütçesinin geleneksel karbon ayak izinden 10 kat fazla olabileceğini vurguladı. Bu, net sıfır hedeflerinin madencilik sektöründeki görünmeyen emisyonlar hesaba katılmadan gerçekçi olmayabileceğini ortaya koyuyor.
ÇÖZÜM ARAYIŞI
Bilim insanları, bu göz ardı edilen karbon kaynağının madencilik sektörünün genel emisyon hesaplamalarına dahil edilmesi gerektiğini söylüyor. Ayrıca, asit maden drenajının temizlenme yöntemlerinin yeniden düşünülmesi gerektiğini belirtiyor. Aksi takdirde, yeşil dönüşüm için artan metal talebi yeni bir ekolojik krizi tetikleyebilir. Çözüm önerileri arasında daha sürdürülebilir nötralizasyon yöntemleri, karbon yakalama teknolojilerinin entegrasyonu ve madencilik sonrası uzun vadeli çevresel izleme sistemleri bulunuyor.
About the Author
